Mevrouw Thea loopt de muren op

De muren in Mevrouws huis waren een erg lange tijd gewoon wit. Vanuit een voorliefde voor het wit, vanuit een angst voor de verkeerde kleuren en vanuit een tabula rasa-idee.

Geleidelijk aan zorgde het ontbreken van enige schakering in het wit (behalve die van vuile vingers), voor enige rusteloosheid bij Mevrouw.

Ze begon met enkele uitstapjes naar Gent. Bij de gezusters Priem leerde ze haar Kempens te verdoezelen en te doen alsof ze plat Gents verstond. Aangezien ze hier niet echt in slaagde,  volgde ze vooral haar gevoel en zonder te lang nadenken werden er kleurtjes, motiefjes en papiertjes gekozen die de muren konden aankleden.

Het werden oranje bloemen in de keuken,

gele bloemen in het atelier,

nog meer oranje bloemen in de meisjeskamer

en roze bloemen op de zolderkamer

Mevrouw wenst elk bloglezer op het hart te drukken dat voor het bevestigen van Priempapier enige voorzorgsmaatregelen in acht dienen genomen te worden:

-       Verspreid het hangen van dit papier over minstens een jaar (één kamer om de drie maanden volstaat ruimschoots),

-       nodig telkens een ander familielid uit om je te helpen,

-       wees bestand tegen (m)enig gevloek bij dit familielid en

-       stel het familielid (en jezelf) gerust dat het niet perfect hoeft te zijn. ‘Het patroon vergeeft je veel’ en ‘eens alles hangt en er meubels in de kamer staan zie je dat niet meer’ zijn enkele gepaste zinsneden.

In de buurt van de oranje bloemen van de keuken, werd er een fotomuur gemaakt. 36 foto’s verspreid over 120 vierkante centimeter fleuren de witte muur naast de bruine kast op. 

Mevrouw gebruikte het programma Analog om gewone foto’s  een Polaroid-effect te geven en met behulp van ixxi werd dit omgetoverd tot een kader-die-geen-kader-is-en-waarvoor-gelukkig-voor-Meneer-niet-moet-geboord-worden die mening bezoeker tot ‘Oh schoon’ maant en Mevrouw haar kinderen van de rand van de zetel doet jagen. (Wat eigenlijk niet nodig is, want de fotoplaatjes zijn verrassend  sterk en soepel.)

De meisjeskamer met de oranje bloemen kreeg een bijhorende oranje kast en de eerder groen geschildere ladekasten mochten ook naar daar verhuizen. De overige muren kregen zelfs een laagje warmgeel over zich gegoten en voor Mevrouw het goed en wel doorhad, werd deze kamer haar favoriet.

De jongenskamer moest bijna de duimen leggen, maar werd nog net op tijd geïnjecteerd met enkele stoere stickers. 

Mevrouw en Zoon zijn fan van Otto en als Otto niet naar de stad rijdt is er ’s avonds gegarandeerd wel tijd om te weten te komen wie gepoept heeft op het hoofd van mol en of  de Maximonsters werkelijk zo vreselijk zijn als ze lijken (boeken uit Mevrouws favoriete boekenwinkel).

Na de kinderkamers, werd Mevrouw helemaal kierewiet, want toen deed ze dit in de badkamer:

Gelukkig bleef  de rest van de zolderkamer maagdelijk wit en kan er ’s nachts rustig geslapen worden.

Ah nee. Mevrouw laat weten dat de jongen van de jongenskamer en het meisje van de meisjeskamer het met dat laatste niet steeds eens zijn.

Slaap zacht!

Lies en Lies

Op een bepaald moment in Mevrouws leven, kende ze minstens een stuk of 4 Lies-en. Een nicht-Lies, een beste-vriendinnetje-Lies en twee Lies-en die een huis deelden. Die laatste waren erg gastvrije Lies-en, want Mevrouw was er op regelmatige basis welkom om er na school te gaan bekomen van al de noeste leerarbeid.

Lies en Lies zorgden voor heel wat prettige herinneringen voor Mevrouw. Of als ze niet zo prettig waren, dan zijn ze in elk geval erg goed blijven plakken. 

Zo was er op een avond een spaghetti die Mevrouw niet zo lekker vond, omdat het spaghetti was met wel groenten, maar zonder saus. En spaghetti zonder saus was voor Mevrouw geen echte spaghetti. Nog steeds niet, trouwens.

Bij een onverwachte 'je zal moeten blijven slapen bij Lies en Lies' bleek dat hun wekker zo luid tikte dat die op de gang moest worden gezet op vraag van Mevrouw. Maar ook dan kon mevrouw niet slapen. 

Lies en Lies hadden ook een zelfgemaakte schommel waarvan het touw zo ruw was dat schommelen zowel een plezier als een kwelling was, een constante afweging tussen wel of niet. ( Zoals het leven, eigenlijk, bedacht Mevrouw zich later.)

Er was ook een wervelende  en lichtjes gevaarlijk fietstocht van school naar het huis van Lies en Lies. Steeds opnieuw slaagden ze erin om met z'n drieën (één Lies, Mevrouws broer en Mevrouw zelf) op één fiets thuis te raken. Zonder extra stoeltje. 

Op een gegeven moment kreeg Mevrouw een gehaakt zakje (zelfgemaakt door Lies) om spulletjes die je vond (op straat, onder bed, uit je oor) in te bewaren. Lies (god mag weten welke van de twee) had ooit geld gevonden, daar in gestoken en er nooit meer uitgehaald. Dat maakte indruk op Mevrouw. Een zeker gevoel van bewondering voor spaarzaamheid werd geboren.

Maar de beste herinnering van Mevrouw is de zithoek van Lies en Lies. In Mevrouws kinderogen was de zithoek een grote nis, gevuld met een enorme matras plus nog wat heerlijke kussens. Hoe groot die nis en die matras in werkelijkheid eigenlijk waren, zullen we nooit weten, maar voor Mevrouw was die zithoek het toppunt van gezelligheid, knuffelbaarheid en huiselijkheid. Zo'n plek moest ze later ook, dat wist ze toen al.

En vandaag is die plek eindelijk af. Het is dan wel geen nis, maar wel een echte plek om  te hangen, te springen, te lezen, te gibberen en te luieren. Mevrouw ontmandelde een oude zetel, maakte een enorme overtrek (die dankzij ongeveer 1000 met de hand aangenaaide knopen ook weer verwijderbaar is om te kunnen wassen) en gooide er enkele felgekleurde kussens op. 

Stof overtrek: Mexican Wave en oranje paspel 
Stof kussen: Finally Free en Koning Konijn 
Inspiratie: Polkadotjes

Wie graag een close-up krijgt van de kussens, kan hier een kijkje nemen. En je wordt door Mevrouw aangemoedigd om je eigen maaksels toe te voegen en aan andere Mevrouwen en Meneren te tonen.

Pop-up Shop in Mechelen

Je kan Mevrouw Thea in het echt ontmoeten.

Om haar te bewonderen wandel je gewoon een klein beetje naar links en breng je bovenstaande bon mee.

Mevrouw Thea draagt op

Mevrouw Thea heeft een zwak. Een zwak voor grommende, charismatische, doortastende en meestal iets oudere  mannen. Tony, Kurt, George, John, Endeavour,  Jack, Tom, Varg, Peter, Sherlock en Andy. Een lijst onvolledig en in willekeurige volgorde.

Het zijn mannen die - net als Mevrouw - iets van naaldje tot draadje willen uitzoeken. Mannen die een beetje gestoord zijn, net voldoende om een ingewikkelde puzzel te willen oplossen. Iets waar Mevrouw zich in herkent. Beginnen met een groot blad vol lijnen in verschillende kleuren. Uitzoeken hoe die lijnen met elkaar verband houden, of hoe net niet. Het zijn mannen die net als Mevrouw niet bang zijn om wel eens tot in de late uurtjes door te werken, ook al vallen er wel eens lijken uit de kast.
Mevrouw weet dat ze, net als deze mannen, een partner nodig heeft. Iemand die juiste hints en nieuwe invalshoeken kan bieden, of desnoods alleen maar wil luisteren naar haar gegrom en gevloek.

Mevrouw zou deze mannen graag eens ontmoeten. Om samen naar opera luisteren. Om niet langer eenzaam een glas whisky te moeten degusteren. Of cognac, zo hij wil. Of om met een auto rond rijden die past in een andere eeuw. Ze zouden samen tot in de late uurtjes kunnen doorbomen over hoe het resultaat van hun harde denk - en puzzelwerk toch niet altijd is wat ze hadden gehoopt. En bij zonsopgang dan luidop lachen met de vergelijking tussen een tornmesje en een pistool. Je haalt ze geen van beide graag boven, maar soms kan je niet anders.

Om haar liefde voor deze mannen uit te drukken, draagt ze op. Dus, binnenkort vindt u bij Mevrouw Thea drie stofjes terug die een eerbetoon zijn aan deze mannen. Die beroeren, die zoeken, die vinden.

Wallander's dream

Frost Bubbles

Morse in Harmony

 Bedankt, Helden!

Mevrouw Thea gaat op reis en neemt mee

Eerst en vooral wil Mevrouw melden dat ze behoorlijk tot zeker niet slecht is in bovengenoemd spel. Edoch wordt ze er erg nerveus van, gezien de combinatie van een gezonde portie competitiedrang samen met de onmogelijkheid om vals te spelen in dit spel.

En laat het net die laatste activiteit zijn (valsspelen dus) die Mevrouw al sinds erg jong bewonderenswaardig goed onder de knie heeft. Dobbelstenen stiekem verleggen tot het juiste aantal ogen verschijnt, emotionele manipulatie om bij dreigend verlies toch nog iets uit de brand te slepen en last, maar zeker niet least: de spelregels op tijd en stond veranderen. Over Mevrouws pogingen om op onhebbelijke wijze toch nog als winnaar van een spel te worden uitgeroepen zijn legendarisch en worden (uiteraard  vol afgunst - verpakt in een jasje van kleine ergernis) regelmatig terug opgerakeld. 

Niet te verwonderen dus dat Mevrouw 'Ik ga op reis en neem mee' niet leuk vindt (net als elk ander spel dat ze niet kon winnen, trouwens).

Gelukkig gaat Mevrouw deze keer echt op reis en neemt wel degelijk een valies vol mee. Met daarin:

Krokodillen

Vossen en eenden

Olifanten

Honden

Poezen

En herten

Omdat een langere reeks moeilijk te onthouden wordt, zal je op 6 mei zelf moeten komen kijken wat Mevrouw u nog meer te bieden heeft op Fabrik Magik.  Ook zullen al de stofjes van Mevrouw Thea daar terug te vinden zijn, moest je liever zelf aan de slag gaan om iets mooi te creëren!

Oh ja, indien geen van bovengenoemde pogingen om het spelverloop alsnog naar je hand te zetten slaagt, is de enige optie het spel te staken wegens 'een stom spel'.

De Pot vol Koffie

Mevrouw Thea houdt van het leven. Meer nog: het leven houdt ook van Mevrouw Thea. Waarom en hoe zo en wanneer, legt Mevrouw Thea u later met veel graagte nog wel eens uit. Maar niet vandaag, want vandaag heeft Mevrouw Thea gevloekt.

Heel soms vloekt Mevrouw Thea. Heel soms.

Mevrouw vloekt soms heel klein, als in 'potvolkoffie toch', bijvoorbeeld wanneer ze aan de kassa haar kind van het ene karretje in het andere karretje moet zetten. Niet omdat dat een gedoe is omdat dat kind liever niet meewerkt. Wel omdat de kassaman steevast dezelfde opmerking maakt. 'Dat ge dat zeker niet moogt vergeten, want dat ge anders ambras zult krijgen thuis.' Dan zucht Mevrouw Thea stil en potvolkoffiet ze.

Soms is 'potvolkoffie' net niet genoeg meer. Bijvoorbeeld wanneer Mevrouw een meewarige blik krijgt toegeworpen wanneer ze haar kinders niet helemaal in bedwang kan houden. Een 'verdommeke' is dan al wel eens toegestaan. Of een 'gezouhetzelfeensmoetendoenzolangwachtenmetzoveelinteressantsvooreenpeuterommeetegooien'. 

In zulke situaties zwijgt Mevrouw Thea. De vloekjes borrelen op in haar hoofd en worden daar stil tot erg luid uitgesproken. Maar niemand hoort ze.

Soms echter, wordt het Mevrouw een beetje teveel. Dan kan ze het niet laten om eens heel vies te kijken. Misschien zelfs zachtjes iets onsubtiel te fluisteren. En in heel erge gevallen een deur net iets te hard toe te gooien. 

U vraagt zich waarschijnlijk af welke situaties Mevrouw tot zo'n acties nopen. U krijgt ze daarom even op een rijtje.

- Mevrouw die als kind behandeld wordt, terwijl ze van zichzelf vindt dat ze al erg volwassen is.

- Mevrouw die onhandig is. Vooral wanneer ze eigenlijk op voorhand weet dat iets niet zal lukken zonder scherven, stukken of scheuren, en ze dit dan toch probeert.

- Mevrouw die het winkelkarretje van de persoon achter zich tegen haar enkels voelt botsen. 

- Mevrouw die op de menukaart alleen maar het kindermenu lekker vindt (maar niet als kind behandeld wil worden, dus toch maar iets anders kiest).

- Mevrouw die van het voetpad af moet omdat iemand beslist heeft dat hij/zij daar mag parkeren.

- Mevrouw die ettelijke uren spendeert om de mooiste draagdoek ooit te maken (met dit stofje) om dan tot de conclusie te komen dat haar kind daar niet in wil.

Wees gerust, ze heeft het kind enkel een beetje vies aangekeken. Deuren bleven ook gespaard, ze vond immers een ander prachtig kind dat het wél heerlijk vertoeven vond in dat mooie doek.

En u, ergert u zich soms ook?

Over de lente, de bloemen en het kleinste kamertje

Vandaag is Mevrouw in gedichtensfeer. Het begint met haar favoriete gedicht 'Wanneer de lente komt' van Pessoa (want de lente is gekomen, fioew!) en gaat dan naadloos over in dàt gedicht dat de aanleiding was voor de frivole naam van deze prachtige stof, waar dan weer dit kleedje van werd gemaakt. Hét gedicht, over Marc en de dingen die des morgens werden begroet, hing jarenlang op een plek in het huis van Mevrouw. Een plek die meermaals per dag werd bezocht en waar het gedicht zo dicht bij je neus hing, dat je niet anders kon dan het te lezen. 

En nu, jaren later, zorgt Mevrouw voor een vrije vertaling: Thea groet 's morgens de tuin, de kippen, het konijn en de ontluikende frambozenstruik en ze doet dat vanaf nu in stijl. Ploem!

PS: Wist je dat Paul (na die jarenlange innige ontmoetingen mag Mevrouw wel Paul zeggen), ook een gedicht schreef over een naaimachine?