Pop-up Shop in Mechelen

Je kan Mevrouw Thea in het echt ontmoeten.

Om haar te bewonderen wandel je gewoon een klein beetje naar links en breng je bovenstaande bon mee.

Mevrouw Thea draagt op

Mevrouw Thea heeft een zwak. Een zwak voor grommende, charismatische, doortastende en meestal iets oudere  mannen. Tony, Kurt, George, John, Endeavour,  Jack, Tom, Varg, Peter, Sherlock en Andy. Een lijst onvolledig en in willekeurige volgorde.

Het zijn mannen die - net als Mevrouw - iets van naaldje tot draadje willen uitzoeken. Mannen die een beetje gestoord zijn, net voldoende om een ingewikkelde puzzel te willen oplossen. Iets waar Mevrouw zich in herkent. Beginnen met een groot blad vol lijnen in verschillende kleuren. Uitzoeken hoe die lijnen met elkaar verband houden, of hoe net niet. Het zijn mannen die net als Mevrouw niet bang zijn om wel eens tot in de late uurtjes door te werken, ook al vallen er wel eens lijken uit de kast.
Mevrouw weet dat ze, net als deze mannen, een partner nodig heeft. Iemand die juiste hints en nieuwe invalshoeken kan bieden, of desnoods alleen maar wil luisteren naar haar gegrom en gevloek.

Mevrouw zou deze mannen graag eens ontmoeten. Om samen naar opera luisteren. Om niet langer eenzaam een glas whisky te moeten degusteren. Of cognac, zo hij wil. Of om met een auto rond rijden die past in een andere eeuw. Ze zouden samen tot in de late uurtjes kunnen doorbomen over hoe het resultaat van hun harde denk - en puzzelwerk toch niet altijd is wat ze hadden gehoopt. En bij zonsopgang dan luidop lachen met de vergelijking tussen een tornmesje en een pistool. Je haalt ze geen van beide graag boven, maar soms kan je niet anders.

Om haar liefde voor deze mannen uit te drukken, draagt ze op. Dus, binnenkort vindt u bij Mevrouw Thea drie stofjes terug die een eerbetoon zijn aan deze mannen. Die beroeren, die zoeken, die vinden.

Wallander's dream

Frost Bubbles

Morse in Harmony

 Bedankt, Helden!

Mevrouw Thea gaat op reis en neemt mee

Eerst en vooral wil Mevrouw melden dat ze behoorlijk tot zeker niet slecht is in bovengenoemd spel. Edoch wordt ze er erg nerveus van, gezien de combinatie van een gezonde portie competitiedrang samen met de onmogelijkheid om vals te spelen in dit spel.

En laat het net die laatste activiteit zijn (valsspelen dus) die Mevrouw al sinds erg jong bewonderenswaardig goed onder de knie heeft. Dobbelstenen stiekem verleggen tot het juiste aantal ogen verschijnt, emotionele manipulatie om bij dreigend verlies toch nog iets uit de brand te slepen en last, maar zeker niet least: de spelregels op tijd en stond veranderen. Over Mevrouws pogingen om op onhebbelijke wijze toch nog als winnaar van een spel te worden uitgeroepen zijn legendarisch en worden (uiteraard  vol afgunst - verpakt in een jasje van kleine ergernis) regelmatig terug opgerakeld. 

Niet te verwonderen dus dat Mevrouw 'Ik ga op reis en neem mee' niet leuk vindt (net als elk ander spel dat ze niet kon winnen, trouwens).

Gelukkig gaat Mevrouw deze keer echt op reis en neemt wel degelijk een valies vol mee. Met daarin:

Krokodillen

Vossen en eenden

Olifanten

Honden

Poezen

En herten

Omdat een langere reeks moeilijk te onthouden wordt, zal je op 6 mei zelf moeten komen kijken wat Mevrouw u nog meer te bieden heeft op Fabrik Magik.  Ook zullen al de stofjes van Mevrouw Thea daar terug te vinden zijn, moest je liever zelf aan de slag gaan om iets mooi te creëren!

Oh ja, indien geen van bovengenoemde pogingen om het spelverloop alsnog naar je hand te zetten slaagt, is de enige optie het spel te staken wegens 'een stom spel'.

De Pot vol Koffie

Mevrouw Thea houdt van het leven. Meer nog: het leven houdt ook van Mevrouw Thea. Waarom en hoe zo en wanneer, legt Mevrouw Thea u later met veel graagte nog wel eens uit. Maar niet vandaag, want vandaag heeft Mevrouw Thea gevloekt.

Heel soms vloekt Mevrouw Thea. Heel soms.

Mevrouw vloekt soms heel klein, als in 'potvolkoffie toch', bijvoorbeeld wanneer ze aan de kassa haar kind van het ene karretje in het andere karretje moet zetten. Niet omdat dat een gedoe is omdat dat kind liever niet meewerkt. Wel omdat de kassaman steevast dezelfde opmerking maakt. 'Dat ge dat zeker niet moogt vergeten, want dat ge anders ambras zult krijgen thuis.' Dan zucht Mevrouw Thea stil en potvolkoffiet ze.

Soms is 'potvolkoffie' net niet genoeg meer. Bijvoorbeeld wanneer Mevrouw een meewarige blik krijgt toegeworpen wanneer ze haar kinders niet helemaal in bedwang kan houden. Een 'verdommeke' is dan al wel eens toegestaan. Of een 'gezouhetzelfeensmoetendoenzolangwachtenmetzoveelinteressantsvooreenpeuterommeetegooien'. 

In zulke situaties zwijgt Mevrouw Thea. De vloekjes borrelen op in haar hoofd en worden daar stil tot erg luid uitgesproken. Maar niemand hoort ze.

Soms echter, wordt het Mevrouw een beetje teveel. Dan kan ze het niet laten om eens heel vies te kijken. Misschien zelfs zachtjes iets onsubtiel te fluisteren. En in heel erge gevallen een deur net iets te hard toe te gooien. 

U vraagt zich waarschijnlijk af welke situaties Mevrouw tot zo'n acties nopen. U krijgt ze daarom even op een rijtje.

- Mevrouw die als kind behandeld wordt, terwijl ze van zichzelf vindt dat ze al erg volwassen is.

- Mevrouw die onhandig is. Vooral wanneer ze eigenlijk op voorhand weet dat iets niet zal lukken zonder scherven, stukken of scheuren, en ze dit dan toch probeert.

- Mevrouw die het winkelkarretje van de persoon achter zich tegen haar enkels voelt botsen. 

- Mevrouw die op de menukaart alleen maar het kindermenu lekker vindt (maar niet als kind behandeld wil worden, dus toch maar iets anders kiest).

- Mevrouw die van het voetpad af moet omdat iemand beslist heeft dat hij/zij daar mag parkeren.

- Mevrouw die ettelijke uren spendeert om de mooiste draagdoek ooit te maken (met dit stofje) om dan tot de conclusie te komen dat haar kind daar niet in wil.

Wees gerust, ze heeft het kind enkel een beetje vies aangekeken. Deuren bleven ook gespaard, ze vond immers een ander prachtig kind dat het wél heerlijk vertoeven vond in dat mooie doek.

En u, ergert u zich soms ook?

Over de lente, de bloemen en het kleinste kamertje

Vandaag is Mevrouw in gedichtensfeer. Het begint met haar favoriete gedicht 'Wanneer de lente komt' van Pessoa (want de lente is gekomen, fioew!) en gaat dan naadloos over in dàt gedicht dat de aanleiding was voor de frivole naam van deze prachtige stof, waar dan weer dit kleedje van werd gemaakt. Hét gedicht, over Marc en de dingen die des morgens werden begroet, hing jarenlang op een plek in het huis van Mevrouw. Een plek die meermaals per dag werd bezocht en waar het gedicht zo dicht bij je neus hing, dat je niet anders kon dan het te lezen. 

En nu, jaren later, zorgt Mevrouw voor een vrije vertaling: Thea groet 's morgens de tuin, de kippen, het konijn en de ontluikende frambozenstruik en ze doet dat vanaf nu in stijl. Ploem!

PS: Wist je dat Paul (na die jarenlange innige ontmoetingen mag Mevrouw wel Paul zeggen), ook een gedicht schreef over een naaimachine? 

Waarom olifanten zo bijzonder zijn...

Toen mevrouw nog een meisje was (ik kan niet beginnen met 'toen mevrouw nog klein was', want mevrouw is nog steeds klein), las ze een boek. Niet dat ze maar één keer één boek heeft gelezen hoor, maar één boek was wel speciaal. Dat ene boek zette haar aan het dromen. In dat boek mocht namelijk een klein meisje - toen ongeveer even oud als mevrouw - op een olifant zitten en rond rijden in de stad.

Mevrouw Thea heeft nooit grote reizen gemaakt en in de dierentuin mag je niet op olifanten rijden, dus de droom is nog steeds een droom.

Maar zoals dat gaat met dromen die geen werkelijkheid worden, beheersen dromen de gedachten. Dus moesten er olifanten komen. Klein, groot, roze en vliegend. In tricot en in katoen. 

Met haar hoofd in de wolken maakte mevrouw een t-shirt. Voor een klein meisje dat minstens even dromerig is als zij toen.

www.mevrouwthea.be is er!

Waar het verhaal van Mevrouw Thea precies begint, is niet helemaal duidelijk. Het begint namelijk erg lang geleden. Ik denk toen de dieren nog spraken…

Mevrouw Thea liet voor het eerst van zich horen toen kleine, vreemde, eigenlijk botweg lelijke figuurtjes hip waren. Figuurtjes met fluo weerbarstig en stekelig haar. Met zeer gekke bekken. En bovenal erg naakt. Mevrouw Thea verhielp dit laatste euvel en met behulp van moeders naaimachine en enkele minuscule restjes stof kon iedereen zich zonder problemen in het openbaar vertonen.

Noot: de andere eigenschappen van deze wezens werden toen eerder als bijzonder aantrekkelijk waargenomen.

Mevrouw Thea liet enkele jaren later opnieuw van zich horen. In het hoofd van twee puberende tienermeiden – die de tijd nog niet mochten verdrijven met drinken, uitgaan, jongens of andere onhebbelijkheden –ontsproot het idee om een groot deken te maken van allemaal exact even grote (maar veel te kleine) vierkante stukjes stof. Ja, er werden nagels afgebeten, ja, er werd gevloekt en ja, er werd getwijfeld of er ooit een einde aan kwam. Maar het resultaat mocht er zijn. Een heerlijk warm lappendeken. Goed tegen koude harten, maakten we ons wijs.

De jaren nadien bleef Mevrouw Thea op de achtergrond. Het leek wel of de gevoelens die zich ooit tijdens de lessen handwerk in de lagere school in het hoofd hadden genesteld, nu meer dan ooit aanwezig waren. Gevoelens die geleid hebben tot de kleinste gehaakte muis in de geschiedenis van het eerste leerjaar, het meest scheve, net niet gebroken, gebreide hart in het derde leerjaar en het meest afschuwelijke op dunne rietjes geweefde figuurtje in het vierde leerjaar. Gevoelens die ‘handwerk’ ronduit bestempelde als vies.

Maar Mevrouw Thea was sterk en dook terug op in de aanblik van een stokoude, loodzware, ontzagwekkende naaimachine. Zo eentje dat niet stuk gaat, of wil gaan. Zo eentje dat geen handleiding meer heeft. Zo eentje dat je door de eerste onbegrijpelijke patroonuitleg loodst (al moet daar ook een moeder voor bedankt worden). Zo eentje dat door anderen vol bewondering wordt bekeken. Zo eentje dat je vervloekt, maar ook op uw nachttafel zou willen zetten. Zo schoon.

En nu begint Mevrouw Thea pas echt, met hulp van de man die misschien niet helemaal de passie voor de stofjes deelt, maar wel de passie voor de vrouw met de passie voor de stofjes. Of zoiets. (Het is ook die man die de loodzware naaimachine kan dragen.) En laat een passie voor stofjes net datgene zijn wat je bij Mevrouw Thea kan terugvinden.

Vanaf heden kan je het resultaat van deze passie vinden op www.mevrouwthea.be. Veel plezier!